Mój Psałterz: PSALM 34

Miłosierny jest PAN i łaskawy,
nieskory do gniewu i bardzo łagodny
(Ps 103,8 - Biblia Tysiąclecia /BT/)

Psalm 34 jest - w języku hebrajskim - alfabetyczny (akrostych), czyli poszczególne zdania zaczynają się od kolejnej litery alfabetu hebrajskiego (z małymi wyjątkami).

W Psalmie wyodrębnić możemy:
- wezwanie do wysławiania PANA - ww. 2-4,
- opowiadanie o ocaleniu psalmisty - ww. 5-7,
- obecność anioła PANA - w. 8,
- fragment centralny z: „dobry” jako dar i zadanie -ww. 9-15,
- obecność PANA - ww. 16-17,
- opowiadanie o ocaleniu - w. 18-20,
- przeciwstawienie końcowe: 21-22.23,

Psalm 34 nie zwraca się do Boga, lecz mówi o Bogu!
Doświadczenie ocalającego Boga prowadzi do pouczenia o dobroci Boga i bojaźni Bożej. Więź z Bogiem w bojaźni Pańskiej oznacza pełnię życia. Naturalną konsekwencją doświadczenia dobrego Boga może być jedynie czynienie dobra.

Rozważania O. Michała Baranowskiego OFMConv na temat Psalmu 34 (fragmenty Psalmu w tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia):

O. Michał Baranowski OFMConv

"Dawidowy. Gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca.
W Psalmie 34, oprócz typowej wzmianki w nagłówku przypisującej ten psalm Dawidowi, podana została okoliczność z jego życia. Wydaje się, że chodzi o epizod opisany w 1 Sm 21,11-15, z tym, że inne jest imię filistyńskiego króla Gat (nie Abimelek, a Akisz), wobec którego Dawid, w obawie o swe życie, udawał szalonego i tym sposobem został odprawiony. To ślad tradycji, bowiem w tekście psalmu, dziękuje się za ratunek otrzymany od Pana, a nie  znajdujemy żadnej szczegółowej wskazówki, że chodzi konkretnie o wspomnianą wyżej sytuację.
Inne znaczenie mają natomiast nazwy liter hebrajskiego alfabetu podane na marginesie tekstu. One sygnalizują, że Psalm 34 jest tzw. psalmem «alfabetycznym» (akrostych), czyli w języku hebrajskim poszczególne wersety psalmu rozpoczynają się od kolejnych liter alfabetu. Taka kompozycja robi wrażenie dla oka, ale niekiedy «krępuje» płynność tekstu i myśli.

Uwielbiajcie ze mną Pana.
Psalm rozpoczyna się od osobistego, pięknego wyznania: «Będę błogosławił Pana w każdym czasie ...» (ww. 2-3). Psalmista wspomina o doznanej od Boga pomocy (w. 5.7) i zwraca się do wspólnoty zapraszając ją do uwielbienia (ww. 4.6). To sprawia, że dalej przede wszystkim do niej kieruje swe słowo. Są to zasadniczo pouczenia, ale zdarzają się wezwania kierujące naszą uwagę i serce ku  Panu: «Spójrzcie na Niego, promieniejcie radością» (w. 6a); «Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan» (w. 9a).

Pójdźcie, synowie, słuchajcie mnie.
Psalmista, podobnie jak izraelscy mędrcy, zachęca do bojaźni Boga oraz powstrzymania się od złych słów i czynów. Ukazuje szczęśliwe życie sprawiedliwych, a zapowiada karę bezbożnych (por. «dwie drogi» w Psalmie 1). 
Boża opieka, jak warowny obóz, zapewnia ocalenie bogobojnym (w. 8). Oni  nie doświadczą biedy, nie zabraknie im żadnego dobra (ww. 10-11). Pan czuwa nad sprawiedliwymi, ma ich stale «na widoku», a gdy wołają, przychodzi im z pomocą (w.16.18). On jest także blisko pozbawionych nadziei i załamanych (w. 19). I bardzo wymowny obraz Bożej opieki: żadna kość sprawiedliwego nie ulegnie złamaniu (w. 20). Pośrednio przywołuje to Janowy opis ukrzyżowania i śmierci Pana Jezusa, gdzie zwraca się uwagę, że nie połamano Mu goleni, jak było to praktykowane, aby przyspieszyć zgon ukrzyżowanego (J 19,31-36; por. Wj 12,46).
Od czasu do czasu Psalmista podaje, jaki los spotyka niesprawiedliwych. Ludzie możni, którzy w  swej sile i majątku pokładają nadzieję, ubożeją i doznają głodu (w. 11a). O ludziach czyniących nieprawość nie będzie się nawet wspominać (w. 17). Przewrotnych spotka śmierć, a wrogowie sprawiedliwego będą ukarani (w. 22). Świadomość kary za zło ma także pomóc wytrwale kroczyć drogą sprawiedliwości i ponosić jej trudy.

Boże, doświadczyliśmy nieraz Twojej opieki, skosztowaliśmy jak jesteś dobry, chcemy błogosławić Cię nieustannie. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen."

Witraż z Królem Dawidem śpiewającym Panu

PSALM 34 (33)
("Mój Psałterz" - Biblia Paulistów)

BÓG OCHRANIA POBOŻNYCH

1 Dawida, gdy udawał szalonego przed Abimelekiem i odszedł wypędzony*.

2 Będę wysławiał PANA w każdym czasie,
będę Go zawsze chwalił moimi ustami. 
3 Chlubię się PANEM,
niech słyszą to uciśnieni i niech się weselą.
4 Uwielbiajcie ze mną PANA,
wspólnie wywyższajmy Jego imię.

5 Zwróciłem się do PANA, a On mnie wysłuchał
i uwolnił mnie od wszelkiego lęku.
6 Spójrzcie na Niego, a będziecie promienieć,
niech wasze oblicze nie płonie wstydem.
7 Oto ubogi zawołał, a PAN go wysłuchał*,
wybawił go ze wszystkich utrapień.

8 Anioł PANA* otacza szańcem bogobojnych,
aby ich ocalić*.

9 Skosztujcie i zobaczcie, że PAN jest dobry*,
szczęśliwy ten, kto się do Niego ucieka.
10 Bójcie się PANA, wszyscy Jego święci,
gdyż bogobojni nie zaznają biedy.
11 Bogaci popadli w biedę i zaznali głodu;
a szukającym woli PANA niczego nie zabraknie.
12 Przyjdźcie i posłuchajcie mnie dzieci,
nauczę was, czym jest bojaźń PANA!
13 Czy jesteś człowiekiem, 
który chce cieszyć się życiem?
14 Powstrzymaj od zła swój język,
a wargi od obłudnej mowy!
15 Unikaj zła, a czyń dobro,
pragnij pokoju i dąż do niego!

16 Oczy PANA zwrócone ku sprawiedliwym,
a Jego uszy słyszą ich błaganie.
17 Od złoczyńców PAN się odwraca,
by nie zostało o nich wspomnienie na ziemi.

18 PAN słyszy wołających o pomoc
i uwolni ich ze wszystkich ucisków.
19 PAN jest blisko cierpiących udrękę,
wybawi złamanych na duchu.
20 Liczne są utrapienia sprawiedliwych,
lecz PAN ze wszystkich ich wyzwoli.

21 On strzeże wszystkich ich kości
i żadna nie będzie złamana*.
22 Zło sprowadza śmierć na bezbożnego,
wrogów sprawiedliwego spotka kara.
23 PAN wybawia swoje sługi,
nie upadną ci, którzy Mu ufają.


Przypisy:

KAPITALIKAMI zaznaczono słowo (najczęściej "PAN") będące tłumaczeniem najważniejszego w Starym Testamencie imienia Boga "JHWH" (JAHWE) - "JEST", "JESTEM". Imienia Boga, ze względu na jego świętość, Izraelici nie wypowiadali, zastępując słowem "ADONAJ" - "PAN".
Wj 3,14 (Biblia Tysiąclecia) - "Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was»".

*/ (w. 1) "Udawał szalonego przed Abimelekiem i odszedł wypędzony" - według 1 Sm 21,12-15 Dawid udawał szalonego u wrót twierdzy Akisza, króla Gat. Imię Abimelek wskazuje ogólnie na dom królewski oraz ród Filistynów /Nowy Przekład Dynamiczny Księgi Psalmów/. 

*/ (w. 7) "Ubogi zawołał, a PAN go wysłuchał" - ubodzy cieszą się specjalną opieką jako ludzie pozbawieni wszelkich gwarancji ludzkich i całkowicie oddani Bogu (por. So 3,12) /Biblia Tysiąclecia - przypis do Ps 22 w. 27/. 
- Por. Ps 69,34 /Biblia Gdańska/.
- "Ubogi" - częsty w Biblii synonim człowieka wierzącego; pozbawiony ludzkich zabezpieczeń jest bardziej otwarty na Boga, choć nie każdy ubogi odpowiada na wezwanie, które Bóg do niego kieruje. Inne określenia Psalmu precyzują, jakie cechy powinni mieć wierzący: bogobojni (w. 8), święci (w. 10), szukający PANA (w. 11), sprawiedliwi (w. 16), słudzy PANA (w. 23) /Biblia Paulistów/.

*/ (w. 8) "Anioł PANA otacza szańcem bogobojnych, aby ich ocalić" - skuteczną pomoc Bożą przynosi Jego wysłannik (por. Ps 103,20-21), przedstawiony na sposób dowódcy wojskowego /Biblia Tysiąclecia/. 
- "Anioł PANA" - obecność Bożego wysłańca oznacza obecność samego Boga, który broni psalmistę przed niebezpieczeństwem (Wj 14,14.19; Joz 5,13n) /Biblia Paulistów/.

*/ (w. 9) "Skosztujcie i zobaczcie, że PAN jest dobry" - por. 1P 2,3 /Biblia Ekumeniczna/.

*/ (w. 21) "On strzeże wszystkich ich kości i żadna nie będzie złamana" - podobnie jak u baranka paschalnego; zob. Wj 12,46; J 19,36 /Biblia Ekumeniczna/. 

Komentarz do Psalmu 34 O. Adama Szustaka OP, wraz z końcowym błogosławieństwem:




Patrzcie i bądźcie radośni, ubodzy,
niech ożyje wasze serce, którzy szukacie Boga.
Bo Pan wysłuchuje biednych
i swoimi więźniami nie gardzi.
(Ps 69,33-34 - BT)

Chrystus Zmartwychwstał. Alleluja!

Niech Zmartwychwstały Chrystus nam błogosławi

Grafika ze strony http://muffak.pl

I życzenia od sióstr Michalitek:

O misji w Kamerunie piszę na stronie "Adopcja Serca".

Mój Psałterz: PSALM 33

Wszystko przez Słowo się stało

 (J 1,3 - Biblia Tysiąclecia /BT/)

Struktura Psalmu 33:
- skierowane do sprawiedliwych i prawych wezwanie do oddania chwały PANU - ww. 1-3,
- uzasadnienie aktu chwały (prawe słowo PANA i wierne Jego dzieło) - ww. 4-5,
- potęga słowa PANA przy stworzeniu nieba i ziemi - ww. 6-9,
- plany Boga ziszczą się niezawodnie - ww. 10-12, 
- władza Boga nad ludźmi - ww. 13-19,  
- wspólnota wyznaje wiarę w PANA - ww. 20-22.

Przedmiotem wielbienia PANA jest Jego słowo i dzieło. Bóg pragnie sprawiedliwego ładu życia dla swego stworzenia. Łaskawe postępowanie Boga napełnia całą ziemię i powinno być wzorem dla ludzi.
Hymn wysławia moc stwórczą Boga. Bóg stworzył niebo i ziemię swoim słowem. Wszechwładnie rozporządza losami ludów i wybiera sobie Izraela na dziedzica. Z racji tego wyboru Izrael może uważać się za naród szczęśliwy i wysławiać Pana. Również ludzie podlegają stwórczej mocy Boga. Królowi, któremu grozi szczególne niebezpieczeństwo przeceniania samego siebie, zostają ukazane właściwe granice. Bojącym się Boga, którym grozi szczególne niebezpieczeństwo nadmiernej bojaźliwości, przypomina się o troskliwej uwadze, jaką PAN im poświęca.
Początek strofy nawiązuje do zwyczaju grania na instrumentach i wspólnotowego wychwalania Boga.

Podobnie jak przy poprzednim Psalmie, publikuję komentarz św. Jana Pawła II:

"Psalm 33 jest pieśnią, która wychwala Pana wszechświata i dziejów. (...) W swej zasadniczej treści hymn dzieli się na trzy części, stanowiące niejako pochwalny tryptyk. W pierwszej części (por. ww. 6-9) sławione jest stwórcze słowo Boże. Wspaniała architektura wszechświata, podobna do kosmicznej świątyni, wyłoniła się i rozwinęła nie w wyniku walki bogów, jak sugerowały niektóre kosmogonie starożytnego Bliskiego Wschodu, lecz jedynie dzięki skutecznemu Bożemu słowu. (...)
Szczególne znaczenie ma dla modlącego się panowanie nad wodami morskimi, ponieważ w Biblii są one znakiem chaosu i zła. Choć świat jest pełen ograniczeń, Stwórca zachowuje go w swojej opiece... Bóg jest również Panem ludzkich dziejów. (...)
Projekty ziemskich potęg [wspomniane w drugiej części Psalmu] są głęboko sprzeczne ze wspaniałym planem, jaki Bóg kreśli w historii. Ludzkie programy zastępcze wprowadzają niesprawiedliwość, zło, przemoc, przeciwstawiają się bowiem Bożemu planowi sprawiedliwości i zbawienia. I pomimo krótkotrwałych i pozornych sukcesów stanowią tylko machinacje, kończące się rozkładem i upadkiem... Psalmista przypomina nam również, że Bóg z nieba, swego transcendentnego przybytku, śledzi wszystkie drogi ludzkości, nawet te, które są szalone i absurdalne, i odgaduje wszystkie tajemnice ludzkiego serca. (...)
Trzecia i ostatnia część Psalmu (por. ww. 16-22) podejmuje temat wyłącznego panowania Boga w ludzkich dziejach z dwóch nowych punktów widzenia. Najpierw z pozycji możnych, zachęcanych przede wszystkim, by nie ulegali złudzeniu, jakie może stwarzać militarna siła wojska i kawalerii. Następnie z pozycji wiernych, często uciskanych, wygłodzonych i bliskich śmierci: są oni zachęcani do pokładania ufności w Panu, który nie dopuści, by pogrążyli się w otchłani zniszczenia... Psalm staje się wezwaniem do wiary w Boga, który nie pozostaje obojętny wobec arogancji możnych i który pochyla się nad ludzkością, gdy jest bezsilna, pociesza ją i wspiera, jeśli pokłada w Nim ufność, jeśli Mu zawierza, jeśli zanosi do Niego błagania i otacza Go chwałą. (...)
Psalm zamyka antyfona, która stanowi zakończenie znanego hymnu Te Deum: «Niech nas ogarnie Twoja łaska, Panie, według nadziei pokładanej w Tobie» (w. 22). Łaska Boża i ludzka nadzieja spotykają się i obejmują. Co więcej, przeniknięta miłością wierność Boga (zgodnie ze znaczeniem oryginalnego słowa hebrajskiego, jakie tu występuje: «hésed») niczym płaszcz osłania nas, ogrzewa i chroni, rodząc w nas pogodę ducha i dostarczając solidnego oparcia naszej wierze i nadziei. (Audiencja generalna, 8 sierpnia 2001 r.)".

Skróty pochodzą od redaktorów wydania Biblii.
Pełny tekst katechezy dostępny jest w bibliotece serwisu Opoka.

Początek Psalmu 33 w języku hebrajskim

PSALM 33 (32)
("Mój Psałterz"- tłumaczenie Anna Horodecka, Jurij Gołowanow, Zespół Redakcyjny NPD /Nowy Przekład Dynamiczny Księgi Psalmów/)

BÓG WŁADCĄ NIEBIOS

1 Radujcie się w PANU wszyscy sprawiedliwi,

stosowne jest, by prawi głosili Jego chwałę.
2 Grą na cytrze składajcie PANU dziękczynienie,
grajcie Mu na harfie o dziesięciu strunach!
3 I zaintonujcie dla Niego pieśń nową*,
pełną radości w muzyce i śpiewie!

4 Bo słowo PANA jest prawe,
a wszystkie dzieła Jego - godne zaufania*.
5 On kocha prawość, miłuje sprawiedliwość*,
ziemia jest pełna łaskawości PANA*!

6 Słowem PANA zostały stworzone niebiosa;
tchnieniem* ust Jego - wszystkie ich zastępy*.
7 On zebrał wody morskie, wyznaczył im granice,
umieścił odmęty w przepastnych zbiornikach*.
8 Niech więc cała ziemia trwa w bojaźni PANA,
a wszyscy jej mieszkańcy respekt przed Nim czują!
9 Gdyż na Jego słowo wszystko zaistniało,
mocą ust Jego zostało stworzone!*

10 Pan udaremnia zamysły narodów;
wniwecz obraca plany wielkich ludów*,
11 gdyż decyzje PANA* trwają poprzez wieki,
zamysły Jego serca - poprzez wszystkie pokolenia*.
12 Szczęśliwy jest naród, którego Bogiem jest PAN
- lud, który On wybrał na swoje dziedzictwo*! 

13 Bo PAN z niebios spogląda
i widzi wszystkich ludzi*.
14 Z miejsca, gdzie przebywa, uważnie się przygląda
wszystkim, którzy na ziemi mieszkają.
15 To On przecież serce każdemu uformował*,
dlatego teraz bada czyny wszystkich ludzi.
16 Króla więc nie ocali doborowa armia,
ani wojownika jego wielka siła.
17 Koń bojowy jest złudą, tak jak liczne wojska,
gdyż Panu nie ujdzie, nikt Mu nie ucieknie!*
18 Ale oczy PANA* zwrócone są na tych,
którzy Jego łaski w bojaźni oczekują,
19 aby ich dusze od śmierci wybawić
i zachować przy życiu, kiedy głód nastanie.

20 O tak, nasze dusze wyczekują PANA!
On jest naszą siłą i obronną tarczą.
21 To w Nim nasze serca radość odnajdują,
a w Jego świętości ufność pokładamy.
22 Niechaj nas ogarnie Twoja łaska, PANIE,
według ufności w Tobie pokładanej!


Przypisy:

KAPITALIKAMI zaznaczono słowo (najczęściej "PAN") będące tłumaczeniem najważniejszego w Starym Testamencie imienia Boga "JHWH" (JAHWE) - "JEST", "JESTEM". Imienia Boga, ze względu na jego świętość, Izraelici nie wypowiadali, zastępując słowem "ADONAJ" - "PAN".
Wj 3,14 (Biblia Tysiąclecia) - "Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was»".

*/ (w. 3) "Pieśń nową" - por. Wj 32,17; Joz 6,5; Sdz 7,20-21; Iz 44,23; Ps 27,6; Ps 65,14 /Biblia Warszawsko-Praska/. 

*/ (w. 4) "Wszystkie dzieła Jego - godne zaufania" - por. Ps 19,8-11; Pwt 32,4; Iz 45,19 /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 5) "On kocha prawość, miłuje sprawiedliwość" - por. Ps 11,7; Ps 37,28 /Biblia Tysiąclecia/.
- "Sprawiedliwość" - w Biblii nie oznacza tylko umiejętności wydawania słusznych wyroków czy decyzji. jest synonimem pobożności, wierności oraz prawego sposobu myślenia i postępowania. Ludzka sprawiedliwość ma swój niedościgniony wzór i źródło w nieskończonej sprawiedliwości Boga /Biblia Paulistów - przypis do Ps 15 w. 2/.

*/ (w. 6) "Słowem PANA zostały stworzone niebiosa; tchnieniem ust Jego - wszystkie ich zastępy" - aluzja do Rdz 1,6.14 (por. Ps 8,4). "Zastępy" oznaczają gwiazdy stworzone przez Boga (por. Ps 147,4; Iz 40,26). W NT por. J 1,3; Kol 1,16 /Biblia Tysiąclecia/.
- "Tchnieniem" - hebr. "Ruah" /Nowy Przekład Dynamiczny Księgi Psalmów/.
- "Ziemia jest pełna łaskawości PANA" - por. Ps 119,64 /Biblia Gdańska/.

*/ (ww. 6-9) - poetycki opis stworzenia świata (wymienione są niektóre jego elementy), podkreślający stwórczą moc słowa, które Bóg wypowiada (Rdz 1,3nn). Tylko słowo Boga ma moc stwarzania /Biblia Paulistów/.

*/ (w. 7) "On zebrał wody morskie, wyznaczył im granice, umieścił odmęty w przepastnych zbiornikach" - kosmografia starosemicka mówi o wodach "górnych" (Rdz 1,7). Wody te Bóg "umieszcza" w zbiornikach, dokumentując swą władzę nad tym żywiołem (por. Ps 135,7; Hi 38,22; Jr 10,13) /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 9) "Na Jego słowo wszystko zaistniało, mocą ust Jego zostało stworzone" - dynamiczna moc stwórcza słowa Pańskiego (w. 4); por. także Ps 148,5n /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 10) "Pan udaremnia zamysły narodów; wniwecz obraca plany wielkich ludów" - Hi 5,12 /Biblia Gdańska/.

*/ (w. 11) "Decyzje PANA" - ograniczony rozum człowieczy dzisiaj ich nie ogarnie; wieczność rozświetli, jak mądre zamiary Boże ziściły się tam, gdzie nam się zdawało, że Bóg przegrał, a grzech triumfy święcił /Księga Psalmów w tłumaczeniu O. Stanisława Wójcika CSsR/.  
- "Decyzje PANA trwają poprzez wieki, zamysły Jego serca - poprzez wszystkie pokolenia" - por. Prz 19,21; Iz 46,10 /Biblia Gdańska/.

*/ (w. 12) "Szczęśliwy jest naród, którego Bogiem jest PAN - lud, który On wybrał na swoje dziedzictwo" - por. Ps 65,5; Ps 144,15 /Biblia Gdańska/.

*/ (w. 13) "PAN z niebios spogląda i widzi wszystkich ludzi" - zob. Ps 11,4; Ps 14,2; Ps 102,20n. Bóg ocenia postępowanie każdego człowieka (w. 15) /Biblia Tysiąclecia/. 
 
*/ (w. 15) "On przecież serce każdemu uformował" - por. Ps 94,9; Ps 139,13-16 /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 17) "Koń bojowy jest złudą, tak jak liczne wojska, gdyż Panu nie ujdzie, nikt Mu nie ucieknie" - por. Iz 30,16; Iz 31,1. Zwodnicza jest ufność pokładana we wszelkiej sile fizycznej /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 18) "Oczy PANA" - oznacza tu Jego skuteczną opiekę /Biblia Poznańska/.
- Por. Hi 36,7; Ps 34,16; 1P 3,12 /Biblia Gdańska/.

Król Dawid grający na harfie

Komentarz O. Adama Szustaka OP (i końcowe błogosławieństwo):



Posłuchaj rady, przyjmij naukę,
abyś był mądry w przyszłości.
Wiele zamierzeń jest w sercu człowieka,
lecz wola Pana się ziści.
(Prz 19,20-21 - BT)

Mój Psałterz: PSALM 32

Błogosławieni ci, których nieprawości zostały odpuszczone

 i których grzechy zostały zakryte.
(Rz 4,7 - Biblia Tysiąclecia /BT/)

Struktura Psalmu 32:
- początkowe błogosławieństwa - ww. 1-2,
- osobiste świadectwo nawróconego człowieka - ww. 3-5,
- obrona (niebezpieczeństwo, modlitwa i zbawienie) - ww. 6-7,
- słowa Boga (Boża obietnica rady oraz ostrzeżenie) - ww. 8-9,
- wezwania skierowane do osób postronnych (powiedzenie mądrościowe i wezwanie do radości w Panu) - ww. 10-11.

I jakże głęboki komentarz św. Jana Pawła II do Psalmu 32:

"«Szczęśliwy człowiek, któremu nieprawość została odpuszczona, a jego grzech zapomniany»... Modlący się opisuje przede wszystkim, jak bolesny był stan jego sumienia, kiedy to «milczał» (por. w. 3), bo wiele zawinił i nie miał odwagi wyznać Bogu swych grzechów. Doznawał wówczas straszliwej wewnętrznej udręki, którą opisał w przejmujących słowach. Jego kości wysuszała gorączka, palące pragnienie pozbawiało go sił, jęczał z bólu bez ustanku. Grzesznik czuł nad sobą rękę Boską i był świadomy, że Bóg nie pozostaje obojętny wobec zła popełnionego przez Jego stworzenie, ponieważ jest stróżem sprawiedliwości i prawdy.
Nie mogąc się już dłużej opierać, grzesznik postanowił wyznać swą winę. Jego odważne oświadczenie wydaje się antycypować słowa syna marnotrawnego z przypowieści Jezusa (por. Łk 15,18). Powiedział bowiem ze szczerym sercem: «Wyznaję mą nieprawość Panu». To tylko kilka słów, ale płyną one z głębi sumienia. Bóg odpowiada na nie natychmiast wspaniałomyślnym przebaczeniem (por. Ps 32,5). (...)
W tym momencie odzywa się Pan i obiecuje, że poprowadzi nawróconego już grzesznika. Nie wystarczy bowiem, że został oczyszczony; trzeba, by szedł właściwą drogą. Dlatego też, jak czytamy w Księdze Izajasza (por. Iz 30,21), Pan obiecuje: «wskażę drogę, którą pójdziesz» (Ps 32,8), oraz zachęca do uległości. Wezwanie przenika troska ze szczyptą ironii, zawartej w sugestywnym porównaniu z mułem i koniem, symbolizującymi upór (por. w. 9). Prawdziwa mądrość prowadzi bowiem do nawrócenia, do odrzucenia przewrotności i jej mrocznej siły przyciągania. Ale przede wszystkim pozwala cieszyć się pokojem, który rodzi się z wyzwolenia i uzyskania przebaczenia.
W Liście do Rzymian św. Paweł cytuje dosłownie początek omawianego przez nas Psalmu, gdy opiewa przynoszącą wyzwolenie łaskę Chrystusa (por. Rz 4,6-8). My moglibyśmy odnieść te słowa do sakramentu pojednania. W nim bowiem, w świetle Psalmu, doświadczamy poczucia grzechu, które w naszych czasach często jest osłabione, a zarazem radości, płynącej z przebaczenia. Związek «zbrodnia-kara» zostaje zastąpiony przez związek «zbrodnia-przebaczenie», ponieważ Pan jest Bogiem «przebaczającym niegodziwość, niewierność, grzech» (por. Wj 34,7). (Audiencja generalna, 19 maja 2004 r.)".
Skróty pochodzą od redaktorów wydania Biblii.
Pełny tekst katechezy dostępny jest w bibliotece serwisu Opoka.

Będę cię uczył i wskażę drogę, którą pójdziesz

PSALM 32 (31)
("Mój Psałterz" - przekład Marka Skwarnickiego /Psałterz Tyniecki/, używany w Lekcjonarzu mszalnym i w Liturgii Godzin)

ODPUSZCZENIE GRZECHÓW

1 Psalm Dawida. Pieśń pouczająca*.
(w tłumaczeniu Marka Skwarnickiego brak jest początku wiersza 1, powyższy wstęp podaję za Nowym Przekładem Dynamicznym Księgi Psalmów)

Szczęśliwy* człowiek, któremu nieprawość została odpuszczona,
a jego grzech zapomniany.
2 Szczęśliwy ten, komu PAN nie poczytuje winy,
a w jego duszy nie kryje się podstęp*.

3 Gdy milczałem, wysychały me kości
wśród codziennych moich jęków.
4 Bo dniem i nocą ciążyła nade mną Twa ręka,
z sił opadłem jak w czas letniej spiekoty*.
5 Grzech wyznałem Tobie i nie skryłem mej winy.
Rzekłem: «Wyznaję mą nieprawość PANU»,
a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu*.

6 Do Ciebie więc modlić się będzie każdy wierny,
gdy znajdzie się w potrzebie.
Choćby nawet wezbrały wody*,
fale go nie dosięgną.
7 Ty jesteś moją ucieczką, wyrwiesz mnie z ucisku
i dasz mi radość mego ocalenia.

8 «Będę cię uczył i wskażę drogę, którą pójdziesz,
mój wzrok będzie czuwał nad tobą.
9 Ale nie bądź jak muł i koń bez rozumu,
można je okiełznać tylko wędzidłem,
inaczej nie podejdą do ciebie*».

10 Liczne są cierpienia grzesznika*,
ufających PANU łaska ogarnia.
11 Cieszcie się i weselcie w PANU, sprawiedliwi,
radosne śpiewajcie, wszyscy prawego serca!


Przypisy:

KAPITALIKAMI zaznaczono słowo (najczęściej "PAN") będące tłumaczeniem najważniejszego w Starym Testamencie imienia Boga "JHWH" (JAHWE) - "JEST", "JESTEM". Imienia Boga, ze względu na jego świętość, Izraelici nie wypowiadali, zastępując słowem "ADONAJ" - "PAN".
Wj 3,14 (Biblia Tysiąclecia) - "Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was»".

*/ (w. 1) "Pieśń pouczająca" - tytuł ten (hebr.: maskil) nosi dwanaście psalmów (Ps 32; 42; 44; 45; 52-55; 74; 78; 88; 89; 142) w których tradycja widzi szczególne pouczenia o sprawach duchowych /Biblia Paulistów/.
- "Szczęśliwy" - w znaczeniu błogosławiony (np. Mt 5,3) /Biblia Paulistów - przypis do Ps 1 w. 1/.

*/  (ww. 1-2) - por. Rz 4,7-8 /Biblia Ekumeniczna/.

*/  (w. 4) "Z sił opadłem jak w czas letniej spiekoty" - por. Ps 39,11 /Biblia Ekumeniczna/.

*/ (w. 5) "Grzech wyznałem Tobie i nie skryłem mej winy. Rzekłem: «Wyznaję mą nieprawość PANU», a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu" - ST częściej wspomina o wyznaniu win (np. Ps 38,19; Prz 28,13; Syr 4,26); Prawo wymagało nawet w niektórych przypadkach wyznania grzechów przy składaniu przebłagalnej (Kpł 5,1-5). Jeśli Psalmista nie mówi o innych warunkach dostąpienia przebaczenia, np. o żalu, nie znaczy to, że uważa je za zbędne /Biblia Poznańska/.
 - Por. Prz 28,13; 1J 1,8n /Biblia Tysiąclecia/.
-  Por. 2Sm 12,13; Prz 28,13; Prz 17,1.8-10 /Biblia Ekumeniczna/.

*/ (w. 6) "Choćby nawet wezbrały wody, fale go nie dosięgną" - por. Ps 18,5; Iz 8,7-8; Iz 17,12; Iz 23,2n. Nawet najwięksi przeciwnicy nie mogą wyrządzić szkody tym, co ufają Bogu /Biblia Tysiąclecia/.
- "Wezbrały wody" - por. 2Sm 22,5; Iz 8,7; Iz 30,28; Ps 32,6; Ps 40,3; Ps 42,8; Ps 66,12; Ps 69,2; Ps 88,1; Hi 22,11 /Biblia Ekumeniczna - przypis do Ps 18 w. 5/.

*/ (w. 9) "Nie bądź jak muł i koń bez rozumu, można je okiełznać tylko wędzidłem, inaczej nie podejdą do ciebie" - jak koń i muł nie chcą się zbliżyć do człowieka, jeśli się ich wędzidłem nie ściśnie, tak i grzesznik postępuje nierozumnie, nie zwracając się do Boga, jak tylko zmuszony cierpieniem lub wyrzutami sumienia /Biblia ks. Wujka z przypisami ks. Stanisława Stysia SJ/.
- Por. Prz 26,3 /Biblia Gdańska/.

*/  (w. 10) "Liczne są cierpienia grzesznika" - por. Iz 57,20 /Biblia Gdańska/.

Komentarz O. Adama Szustaka OP i błogosławieństwo na koniec omawiania Psalmu:




Jeżeli twierdzimy, że nie ma w nas żadnego grzechu,
to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy.
Lecz jeśli przyznajemy się do naszych grzechów,
to Bóg, będąc wiernym i sprawiedliwym,
odpuści nam je i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.
Jeżeli twierdzimy, że nie dopuściliśmy się żadnego grzechu,
to czynimy Go kłamcą i nie ma w nas nic z Jego nauki.
(1J 1,8-10 - Biblia Warszawsko-Praska)

__________________________________________________________________

Intencja modlitewna Ojca Świętego Franciszka na miesiąc kwiecień:

Aby młodzież umiała wielkodusznie odpowiadać na swoje powołanie, rozważając poważnie również możliwość poświęcenia się Panu w kapłaństwie lub w życiu konsekrowanym.

Mój Psałterz: PSALM 31

Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego

 (Łk 23,46 - Biblia Tysiąclecia /BT/)

Struktura Psalmu 31:
- prośby i motywy zaufania oraz skrócona lamentacja - ww. 2-5,
- pewność ocalenia i samowezwanie do radości z łaski Bożej - ww. 6-9,
- prośba i skarga „w ucisku” - ww. 10-14,
- motyw zaufania oraz prośby: „w Twoim ręku” - ww. 15-21,
- pewność wysłuchania i skierowane do pobożnych wezwanie, by sławili PANA ze względu na Jego cudowną łaskę - ww. 22-25.

Psalm 31 jest formą ćwiczenia się w zaufaniu do wiernego i łaskawego Boga. Zagrożony ze wszystkich stron człowiek przychodzi ze swoją niedolą do Boga. Choroba i brutalne zasadzki nieprzyjaciół powodują, że czuje się osaczony. Takie nieszczęścia można i należy przedstawić Bogu. Już samo przedstawienie nieszczęścia Bogu jest dowodem ufności. Bóg widzi, wysłuchuje i wyprowadza ze ślepego zaułka na otwartą przestrzeń. Bóg okazuje dobro tym, którzy się Go boją (w. 20), złoczyńcy zaś doznają zawodu i zamilkną w Szeolu (w. 18). Skierowane do pobożnych wezwanie, aby miłowali Boga, jest oparte na pewności, że PAN zachowuje wiernych, a „tym, którzy postępują wyniośle”, odpłaca z nawiązką (w. 24).

Rozważania O. Michała Baranowskiego OFMConv na temat Psalmu 31:
(Fragmenty Psalmu 31 w tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia)

O. Michał Baranowski OFMConv

"PANIE, do Ciebie się uciekam.
W pierwszej części tego psalmu (ww. 1-9) modlitwa rozpoczyna się od ogólnej prośby o wybawienie, przechodzi potem w wyznanie ufności, aby zabrzmieć następnie dziękczynieniem. Psalmista odwołuje się do sprawiedliwości i łaskawości Boga. Przywołuje metafory Jego mocy i bezpieczeństwa, jakie zapewnia ludziom Mu ufającym: On jest skałą, twierdzą, warownią, miejscem przestronnym. Z głębi serca płyną ufne słowa zawierzenia całego swego istnienia: «W ręce Twoje powierzam ducha mojego» (w. 6a). Te słowa wypowie Jezus podczas agonii na krzyżu (zob. Łk 23,46),  podobnie będzie modlił się Szczepan podczas swej męki (zob. Dz 7,59). W Psalmie 31 z tym wyznaniem łączy się dziękczynienie za wybawienie, które już się dokonało.

Zmiłuj się nade mną, PANIE...
Gdy wydawałoby się, że modlitwa osiągnęła swe pochwalne zakończenie, rozpoczyna się właściwa modlitwa prośby, która opisuje dramat modlącego się (ww. 10-14). Utrapienia swego życia odbiera on jako karę Bożą za swoje grzechy, dlatego prosi o przebaczenie. Opisuje swoje nieszczęście, które pozbawiło go siły i radości życia. Jego ciało trawi choroba, a duszę zgryzota. Jego sytuacja wystawiła go na hańbę wobec jego wrogów, a znajomych odstrasza od niego. Odczuwa z jednej strony ból opuszczenia i zapomnienia już za życia, a z drugiej wydaje mu się, że wielu jest takich, którzy przyspieszyliby jego śmierć. W tych kilku wersetach psalmista zawarł dramatyczne odczucia przeżywane przez chorych także i dzisiaj.

Wyrwij mnie z ręki mych wrogów i prześladowców!
Psalmista rozpoczyna modlitwę od wyznania swej ufności w Bogu i do Niego kieruje żarliwie prośbę o ratunek od nieprzyjaciół. Padają słowa, które należą do najpiękniejszych wezwań o Bożą łaskawość: «Niech zajaśnieje Twoje oblicze nad twym sługą» (w. 17a). A potem pada ostre złorzeczenie pod adresem przeciwników sprawiedliwego (opuszczamy je w modlitwie liturgicznej Kościoła). By za chwilę na ustach zabrzmiało wysławianie Bożej dobroci, która ochrania tych, co uciekają się do Pana. Także psalmista błogosławi PANA, który wysłuchał jego błagania. Kończy zachęcając wszystkich do postawy pełnej czci, miłości i zaufania wobec Boga.

Boże Ojcze, w chwili obecnej, w tym, co przede mną i w godzinie mej śmierci, z ufnością w ręce Twoje powierzam ducha mojego. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen".

Moshe Tzvi Halevi Berger, Psalm 31 (Muzeum Psalmów, Jerozolima)

PSALM 31 (30)
("Mój Psałterz"- tłumaczenie ks. Alfred Tschirschnitz /Biblia Ekumeniczna/)

BŁAGANIE W UCISKU I DZIĘKCZYNIENIE

1 Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.

2 W Tobie, PANIE, szukam schronienia*,
- obym nigdy nie doznał wstydu*!
Ocal mnie w Twojej sprawiedliwości!
3 Zwróć ku mnie swoje ucho,
ocal mnie czym prędzej!
Bądź mi skałą* obronną,
warownią, w której ocaleję.
4 Ty jesteś moją opoką i twierdzą,
kieruj mnie i prowadź przez wzgląd na Twoje imię.
5 Uwolnij mnie z sieci zastawionej na mnie*,
bo Ty jesteś moją ucieczką.

6 W Twoje ręce powierzam mojego ducha*,
bo Ty mnie wybawiłeś, PANIE, wierny Boże!
7 Nienawidzisz czcicieli marnych bożków,
ale ja ufam PANU.
8 Raduję się i weselę Twoją łaską,
bo zobaczyłeś moją nędzę,
poznałeś udręki mej duszy
9 i nie wydałeś mnie w ręce wrogów,
postawiłeś moje stopy na otwartej przestrzeni.

10 Zmiłuj się nade mną, PANIE, bo jestem uciśniony.
Ze zgryzoty osłabły moje oczy*,
moja dusza i wnętrzności,
11 bo życie moje w bólu upływa,
a lata moje na wzdychaniu.
Zachwiała się moja siła z powodu win moich
i moje kości osłabły.
12 Stałem się pośmiewiskiem* dla wszystkich moich wrogów,
a jeszcze bardziej dla moich sąsiadów,
postrachem dla moich znajomych*.
Ktokolwiek widzi mnie na ulicy - ucieka.
13 Jestem zapomniany, jak zmarły,
jestem jak rozbite naczynie*.
14 Słyszę bowiem wiele oszczerstw: Strach dokoła*!
Przeciwko mnie się zbierają,
knują, jak odebrać mi życie.

15 Ale ja ufam Tobie, PANIE,
mówię: Ty jesteś moim Bogiem*.
16 Mój los jest w Twoim ręku.
Wybaw mnie z rąk moich wrogów i prześladowców!
17 Rozjaśnij swe oblicze nad Twoim sługą*,
wybaw mnie swą łaską!
18 PANIE, nie dopuść, bym doznał wstydu, 
skoro do Ciebie wołam.
Niech się zawstydzą bezbożni
i niech zamilkną w Szeolu*!
19 Niech oniemieją kłamliwe usta,
które mówią przeciw sprawiedliwemu
zuchwale, butnie i pogardliwie.
20 Jak wielka jest dobroć Twoja, PANIE,
którą zachowujesz dla bojących się Ciebie*
i okazujesz wobec ludzi
tym, którzy się chronią w Tobie*.
21 Ukrywasz ich pod osłoną Twojego oblicza*,
przed spiskami ludzi,
chronisz ich w namiocie*
przed kłótliwymi językami.

22 Błogosławiony niech będzie PAN, 
który cudownie okazał mi swoją łaskę
w warownym mieście.
23 Choć powiedziałem przerażony:
Zostałem usunięty sprzed Twoich oczu*,
to jednak wysłuchałeś mojego błagania,
gdy wołałem do Ciebie o pomoc.
24 Miłujcie PANA, wszyscy Jego święci!
PAN ustrzeże wiernych,
a wyniosłemu odpłaci z nawiązką.
25 Bądźcie mocni,
niech wasze serca będą niezłomne,
wy wszyscy, którzy ufacie PANU! 


Przypisy:

KAPITALIKAMI zaznaczono słowo (najczęściej "PAN") będące tłumaczeniem najważniejszego w Starym Testamencie imienia Boga "JHWH" (JAHWE) - "JEST", "JESTEM". Imienia Boga, ze względu na jego świętość, Izraelici nie wypowiadali, zastępując słowem "ADONAJ" - "PAN".
Wj 3,14 (Biblia Tysiąclecia) - "Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was»".

*/ (w. 2) "W Tobie, PANIE, szukam schronienia" - por. Ps 22,6; Ps 25,2; Iz 49,23 /Biblia Gdańska/.
- "Obym nigdy nie doznał wstydu" - por. Ps 71,1 /Biblia Gdańska/.

*/ (w. 3) "Skałą" - jako miejsce niezawodnego schronienia /Biblia Tysiąclecia - przypis do Ps 18 w. 3/.

*/ (w. 5) "Uwolnij mnie z sieci zastawionej na mnie" - obraz przysłowiowy, wzięty ze sposobu polowania na grubego zwierza. Por. Ps 7,16; Ps 57,7; Prz 26,27 /Biblia Poznańska - przypis do Ps 7 w. 16/.
- Por. Ps 9,16; Ps 25,15; Ps 140,6 /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 6) "Mojego ducha" - duch jest sprawcą życia. Psalmista powierza Bogu całe swe istnienie. słowami tymi modli się Jezus Chrystus (zob. Łk 23,46), a potem św. Szczepan (Dz 7,59) /Biblia Ekumeniczna/.

*/ (w. 10) "Ze zgryzoty osłabły moje oczy" - por. Ps 6,8 /Biblia Gdańska/.

*/ (w. 12) "Pośmiewiskiem" - zob. 1Krl 21,10; Iz 54,17; Jr 18,18; Ps 55,10; Ps 109,3; Ps 120,2-9; Hi 5,21 /Biblia Ekumeniczna/.
- "Postrachem dla moich znajomych" - por. Ps 38,12; Hi 19,13 /Biblia Gdańska/. 

*/ (w. 13) "Rozbite naczynie" - rozbite naczynie wyrzuca się i nikt już nie zwraca na nie uwagi. W podobnym położeniu znajduje się Psalmista przez wszystkich opuszczony /Biblia Poznańska/. 

*/ (w. 14) "Strach dokoła" - okrzyk wydawany w czasie wojny, wskazujący na nieuchronne niebezpieczeństwo (por. Jr 6,25; Jr 20,10; Jr 46,5; Jr 49,29) /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 15) "Ty jesteś moim Bogiem" - wyrażenie nawiązujące do formuły przymierza Boga z Izraelitami (np. Rdz 17,7n), na którym Psalmista opiera swoją nadzieję /Biblia Paulistów/.

*/ (w. 17) "Rozjaśnij swe oblicze nad Twoim sługą" - wyrażenie oznacza pełną przychylności obecność i opiekę Bożą (por. Lb 6,25; Ps 4,7) /Biblia Tysiąclecia/. 
- Jaśniejące oblicze jest wyrazem łaskawości i życzliwości Boga (por. Ps 31,17; Ps 44,4; Ps 89,16). W tej światłości Boga uczestniczy także w jakiejś mierze człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boże (por. Łk 16,8; J 8,12; 1Tes 5,5; Ef 5,8 /Biblia Warszawsko-Praska - przypis do Ps 4 w. 7/.

*/ (w. 18) "Szeolu" - ST nie miał jasnego pojęcia życia pozagrobowego. Zmarli przebywają w podziemnym Szeolu, prowadząc życie cieniów. Minimalna ich żywotność powoduje rozluźnienie kontaktu z PANEM (Ps 88,11-13; Ps 115,17; Iz 38,18n), który jednak sprawuje władzę także nad podziemiem (Ps 139,8; Am 9,2; Hi 26,6) /Biblia Tysiąclecia - przypis do Ps 6 w. 6/.

*/ (w. 20) "Jak wielka jest dobroć Twoja, PANIE, którą zachowujesz dla bojących się Ciebie i okazujesz wobec ludzi tym, którzy się chronią w Tobie" - por. Iz 64,4; 1Kor 2,9 /Biblia Gdańska/. 
- "Bojących się Ciebie" -  bojaźń PANA jest cnotą religijną, czyli wyrazem szacunku i pełnej zaufania adoracji człowieka wierzącego względem Boga, a nie zaś nieuzasadnionym strachem wobec karzącego bóstwa /Biblia Paulistów - przypis do Ps 2 w. 11/.

*/ (w. 21) "Pod osłoną Twojego oblicza" - w sferze Bożej knowania wrogów są bezskuteczne /Biblia Tysiąclecia/.
- Por. Ps 91,1 /Biblia Gdańska/. 
- "Namiocie" - mowa o Namiocie Spotkania (pierwsze przenośne sanktuarium - por. Wj 26), w którym przechowywano Arkę Przymierza (Świadectwa), albo o świątyni. W tym drugim przypadku poprzez to starożytne określenie autor podkreśla, że świątynia jest "przedłużeniem" sanktuarium z czasów wędrówki przez pustynię, lub pogłębia jej znaczenie, przedstawiając ją jako miejsce zamieszkania Boga /Biblia Paulistów - przypis do Ps 15 w. 1/.

*/ (w. 23) "Zostałem usunięty sprzed Twoich oczu" - beznadziejność swojej sytuacji rozumie Psalmista jako skutek odwrócenia przychylnego spojrzenia Boga, tj. Jego łaski /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 25) "Bądźcie mocni, niech wasze serca będą niezłomne, wy wszyscy, którzy ufacie PANU" - por. Ps 27,14 /Biblia Gdańska/. 
 

Komentarz O. Adama Szustaka OP do Psalmu 31, wraz z końcowym błogosławieństwem:




Kto we Mnie pokłada nadzieję, wstydu nie dozna.
(Iz 49,23 - BT)
________________________________________________________

W przededniu 60. rocznicy podpisania podpisania Traktatów Rzymskich (24 marca), ustanawiających Europejską Wspólnotę Gospodarczą i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, Ojciec Święty Franciszek spotkał się z liderami państw członkowskich UE.
Ojciec Święty wygłosił przemówienie, które dostępne jest na stronach watykańskich.

Ojciec Święty Franciszek na spotkaniu z liderami państw UE - 24 marca 2017 r.

Ja jednak chcę przypomnieć słowa św. Jana Pawła II z adhortacji apostolskiej "Ecclesia in Europa" z 2003 roku (pkt 120-121):

„Trzeba, aby w Europie wzrosła znacznie świadomość jej duchowego dziedzictwa. Impulsem do tego może być jedynie słuchanie na nowo Chrystusowej Ewangelii. Wszyscy chrześcijanie muszą podjąć wysiłek, by zaspokoić ten życiowy głód i pragnienie.
Dlatego «Kościół czuje się zobowiązany, aby z nową energią głosić orędzie nadziei powierzone mu przez Boga» i raz jeszcze mówi Europie: Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz - który zbawi (So 3,17). Jego wezwanie do nadziei nie opiera się na utopijnej ideologii. Przeciwnie, jest to zawsze aktualne orędzie zbawienia, ogłoszone przez Chrystusa. Mocą autorytetu otrzymanego od Chrystusa Kościół powtarza dzisiejszej Europie: Europo trzeciego tysiąclecia, niech nie słabną twe ręce! Nie poddawaj się zniechęceniu, nie przyjmuj sposobów myślenia i działania, które pozbawione są przyszłości, ponieważ nie opierają się na niewzruszonym fundamencie słowa Bożego!»
Podejmując to wezwanie do nadziei, dziś jeszcze raz powtarzam ci, Europo, która jesteś na początku trzeciego tysiąclecia: «Bądź na powrót sobą! Bądź sama sobą! Odkryj na nowo swe źródła. Ożyw swoje korzenie». W ciągu wieków otrzymałaś skarb wiary chrześcijańskiej. Fundamentem twego życia społecznego czyni on zasady Ewangelii i ślady tego widoczne są w sztuce, literaturze, myśli i kulturze twoich narodów. Jednak dziedzictwo to nie należy wyłącznie do przeszłości; jest ono programem na przyszłość, który należy przekazać nadchodzącym pokoleniom, gdyż jest źródłem życia ludzi i narodów, którzy wspólnie będą kształtowali kontynent europejski.
Nie lękaj się! Ewangelia nie jest ci przeciwna, ale jest po twojej stronie. Przemawia za tym stwierdzenie, że chrześcijańska inspiracja może przemienić zbiorowość polityczną, kulturową i gospodarczą we wspólnotę, w której wszyscy Europejczycy czuliby się jak we własnym domu i tworzyliby rodzinę narodów, która mogłaby być owocnym natchnieniem dla innych regionów świata.
Bądź ufna! W Ewangelii, którą jest Jezus, znajdziesz mocną i trwałą nadzieję, której pragniesz. Jest to nadzieja oparta na zwycięstwie Chrystusa nad grzechem i śmiercią. Chce On, by to zwycięstwo stało się twoim, dla twojego zbawienia i twojej radości.
Bądź pewna! Ewangelia nadziei nie zawodzi! W zmiennych kolejach wczorajszej i dzisiejszej historii jest światłem, które rozjaśnia i wyznacza twoją drogę; jest mocą, która podtrzymuje cię w próbach; jest proroctwem nowego świata; jest wskazaniem nowego początku; jest wezwaniem wszystkich, wierzących i niewierzących, by wytyczali wciąż nowe drogi prowadzące do «Europy ducha», aby stała się ona prawdziwym «wspólnym domem», gdzie jest radość życia”.

Pełny tekst posynodalnej adhortacji apostolskiej "Ecclesia in Europa" na stronach serwisu OPOKA.

Adhortację kończy modlitwa do Maryi, Matki nadziei i pocieszenia, w której św. Jan Paweł II zawierzył przyszłość Kościoła w Europie oraz wszystkich kobiet i mężczyzn tego kontynentu:

Maryjo, Matko nadziei,
bądź z nami na naszych drogach!
Naucz nas głosić Boga żywego;
pomóż nam dawać świadectwo Jezusowi,
jedynemu Zbawcy;
spraw, byśmy służyli bliźniemu,
otwierali się na potrzebujących,
wprowadzali pokój,
z zapałem budowali świat
bardziej sprawiedliwy;
wstawiaj się za nami,
którzy działamy w historii,
pewni, że plan Ojca się wypełni.
Jutrzenko nowego świata,
okaż się Matką nadziei i czuwaj nad nami!
Czuwaj nad Kościołem w Europie:
niech będzie odzwierciedleniem Ewangelii;
niech będzie autentycznym
miejscem komunii;
niech żyje swoją misją
głoszenia, celebracji i służby
Ewangelii nadziei
dla pokoju i radości wszystkich.
Królowo pokoju,
strzeż ludzkości trzeciego tysiąclecia!
Czuwaj nad wszystkimi chrześcijanami:
niech ufnie zdążają drogą jedności
jako zaczyn zgody na kontynencie.
Czuwaj nad młodzieżą,
nadzieją przyszłego świata;
niech wielkodusznie odpowiada
na wezwanie Jezusa.
Czuwaj nad ludźmi odpowiedzialnymi
za narody:
niech podejmują budowanie
wspólnego domu,
w którym szanować się będzie
godność i prawa każdego.
Maryjo, daj nam Jezusa!
Spraw, abyśmy za Nim szli i kochali Go!
On jest nadzieją Kościoła,
Europy i ludzkości.
On żyje z nami, pośród nas,
w swoim Kościele!
Z Tobą mówimy:
«Przyjdź, Panie Jezu!» (Ap 22, 20).
Niech nadzieja chwały
wlana przez Niego w nasze serca
przynosi owoce sprawiedliwości i pokoju!

Mój Psałterz: PSALM 30

W przystępie gniewu ukryłem przed tobą na krótko swe oblicze,
ale w miłości wieczystej nad tobą się ulitowałem,
mówi Pan, twój Odkupiciel.
(Iz 54,8 - Biblia Tysiąclecia /BT/)

Struktura Psalmu 30:
- samowezwanie do wysławiania PANA oraz uzasadnienie tego wezwania - ww. 2-4,
- skierowane do pobożnych wezwanie do opiewania i dziękczynienia oraz wyznanie wiary w PANA - ww. 5-6,
- skierowana do PANA relacja o niedoli i ocaleniu - ww. 7-12,
- bezosobowe wezwanie do wysławiania i samowezwanie do dziękczynienia - w. 13.

Psalm dzieli się na dwie części, wyznaczone przez elementy typowe dla psalmu dziękczynnego jednostki (ww. 2-6 i ww. 7-13). Uwydatniają one różne momenty przeżytego doświadczenia.
W części pierwszej po samowezwaniu do wysławiania PANA następuje uzasadnienie w postaci skierowanej do PANA relacji w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Psalmista opowiada o nieszczęściu, z którego PAN go ocalił. Zgodnie z brzmieniem słów chodzi o zagrażającą życiu chorobę (ww. 2-4). W ww. 5-6 zmienia się adresat wypowiedzi. Tym razem wzywa się wspólnotę pobożnych do śpiewania i dziękowania, ponieważ łaskawość PANA trwa przez całe życie.
Druga część psalmu zaczyna się od razu od opowiadania o nieszczęściu i ocaleniu przez PANA (ww. 7-12), a kończy się bezosobowym zdaniem, które ukazuje jako cel nieustającą chwałę Boga (w. 13a), oraz samowezwaniem do nieustannego dziękowania (w. 13b).
Wiersz 6 ma szczególne znaczenie teologiczne: łaskawość Boga zdecydowanie przewyższa Jego gniew (por. Iz 54,7n.). Ratuje ona człowieka z niebezpieczeństw zagrażających jego życiu i przemienia jego egzystencję w taniec. Dlatego żyć - znaczy w ogóle wielbić Boga.

Małgorzata Drozd-Witek, Psalm 30

Komentarz św. Jana Pawła II do Psalmu 30:

"Głębokie i serdeczne podziękowanie płynie do Boga z serca modlącego się człowieka, uwolnionego od koszmaru śmierci. Tym uczuciem przepojony jest Psalm 30... Po mrocznej nocy śmierci nastaje świt nowego dnia. Dlatego też tradycja chrześcijańska odczytywała ten Psalm jako pieśń paschalną. (...)
Psalm pokazuje zatem, że nigdy nie powinniśmy pogrążać się w mrocznej otchłani rozpaczy, kiedy wydaje się, że wszystko zostało stracone. Z pewnością nie należy też ulegać złudzeniu, że zbawimy się sami, o własnych siłach. Psalmista był bowiem wystawiony na pokusę pychy i samowystarczalności: «Zbyt pewny byłem siebie mówiąc: 'Nigdy się nie zachwieję'» (w. 7). (...)
Po wyznaniu pokusy pychy, doświadczanej w okresie pomyślności, Psalmista wspomina próbę, którą później przeszedł, i mówi do Pana: «gdy zakryłeś oblicze, ogarnęła mnie trwoga» (w. 8).
Modlący się człowiek przypomina wówczas, w jaki sposób błagał Pana (por. ww. 9-11): wołał, prosił o pomoc, błagał o ratunek przed śmiercią, mówiąc, że śmierć nie przynosi Bogu żadnej korzyści, bo umarli nie mogą Go już chwalić i nie mają już żadnego powodu, by wysławiać wierność Boga, skoro zostali przez Niego opuszczeni. Tę samą argumentację odnajdujemy w Psalmie 88, w którym modlący się człowiek, bliski śmierci, pyta Boga: «Czy to w grobach sławi się Twoją łaskę, a wierność Twoją w miejscu zagłady?» (Ps 88,12). Podobnie i król Ezechiasz, poważnie chory, a potem uzdrowiony, mówił do Boga: «Zaiste, nie Szeol Cię sławi ani Śmierć wychwala Ciebie; (...) Żywy, tylko żywy Cię wysławia» (Iz 38, 18-19).
W ten oto sposób Stary Testament wyrażał głębokie ludzkie pragnienie, by Bóg odniósł zwycięstwo nad śmiercią, i przytaczał wiele przykładów osiągnięcia owego zwycięstwa: ludzie, którym groziła śmierć głodowa na pustyni, więźniowie, którzy uniknęli kary śmierci, uzdrowieni chorzy, marynarze uratowani z tonącego statku (por. Ps 107,4-32). Nie były to jednak zwycięstwa ostateczne. Prędzej czy później śmierć zbierała swoje żniwo. Jednakże pragnienie zwycięstwa istniało zawsze mimo wszystko i ostatecznie przyjęło postać nadziei zmartwychwstania. Pełną gwarancją zaspokojenia tej ogromnej tęsknoty stało się zmartwychwstanie Chrystusa, za które nigdy dostatecznie nie wyrazimy Bogu wdzięczności. (Audiencja generalna, 12 maja 2004 r.)".
Skróty pochodzą od redaktorów wydania Biblii.
Pełny tekst katechezy dostępny jest w bibliotece serwisu Opoka.

Moshe Tzvi Halevi Berger, Psalm 30 (Muzeum Psalmów, Jerozolima)

PSALM 30 (29)*
("Mój Psałterz" - przekład O. Remigiusz Popowski SDB /SEPTUAGINTA*/)

PODZIĘKA ZA WYBAWIENIE OD ŚMIERCI
(w Księdze Psalmów w Septuagincie brak jest tytułów psalmów, powyższy tytuł Psalmu 30 pochodzi z Biblii Tysiąclecia)

1 Do wykonania; psalm ze śpiewem z okazji poświęcenia domu*; dla Dawida.

2 Uwielbiam Cię, PANIE, bo mnie podtrzymałeś
i nie pozwoliłeś mym wrogom mieć ze mnie uciechy.
3 PANIE, mój Boże, wołałem do Ciebie i mnie uzdrowiłeś.
4 O PANIE, z otchłani* wyprowadziłeś moją duszę,
wybawiłeś mnie spośród tych, którzy zstępują do lochu śmierci.

5 Śpiewajcie, poświęceni PANU, grając Mu na strunach,
wysławiajcie Go, pamiętając o Jego świętości.
6 Gniew Jego* bowiem - tylko w chwilach oburzenia*,
bo Jego upodobaniem - życie.
Płacz przychodzi wieczorem,
a rano budzi się radość.

7 Gdy dobrze mi się wiodło, mówiłem:
«Nigdy się nie zachwieję».
8 Według swego upodobania, PANIE, dawałeś znaczenie mojemu przepychowi,
a kiedy tylko się odwróciłeś*, ogarniała mnie trwoga.
9 Do Ciebie, PANIE, będę wołał,
do Boga mojego poślę swe błaganie:
10 «Jaki pożytek będzie z mojej krwi*,
z poddania mnie rozpadowi?
Czy proch potrafi Cię wysławiać?
Albo czy jest zdolny głosić Twą troskliwość?»*
11 PAN to usłyszał i zlitował się. 
PAN stał się moim wspomożycielem.
12 Moje żałosne skargi zamieniłeś w taniec*,
podarłeś mój wór pokutny* i opasałeś mnie radością,

13 aby moja chwała mogła Ci śpiewać, nigdy nie milknąc,
o PANIE, mój Boże, na wieki będę Cię wysławiał.


Przypisy:

KAPITALIKAMI zaznaczono słowo (najczęściej "PAN") będące tłumaczeniem najważniejszego w Starym Testamencie imienia Boga "JHWH" (JAHWE) - "JEST", "JESTEM". Imienia Boga, ze względu na jego świętość, Izraelici nie wypowiadali, zastępując słowem "ADONAJ" - "PAN".
Wj 3,14 (Biblia Tysiąclecia) - "Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was»".

*/ W Septuagincie jest to Psalm 29. 

*/ "SEPTUAGINTA" - więcej o Septuagincie, jako Greckiej Biblii ST, znajduje się na stronie omawiającej Psalm 14.

*/ (w. 1) "Z okazji poświęcenia domu" - psalm ten był śpiewany w uroczystość ustanowioną przez Judę Machabeusza, na pamiątkę poświęcenia znieważonej świątyni w r. 165 przed Chrystusem (1Mach 4,52-59) i wówczas zapewne zostały dodane do napisu słowa: 'Pieśń na poświęcenie domu'. Treść psalmu ułożonego przez Dawida nie ma nic wspólnego z tym wydarzeniem /Biblia ks. Wujka z przypisami ks. Stanisława Stysia SJ/.

*/ (w. 4) "Z otchłani" - tzn. z niebezpieczeństwa śmierci /Biblia Tysiąclecia/.

*/ (w. 6) "Gniew Jego" - antropomorficzne wyrażone Boże potępienie grzesznego postępowania człowieka z jego następstwem - karą /Biblia Tysiąclecia/.
- "Gniew Jego bowiem - tylko w chwilach oburzenia" - por. Iz 54,8 /Biblia Gdańska/.

*/ (w. 8) "Kiedy tylko się odwróciłeś" - tzn. będziesz okazywał swoje niezadowolenie i gniew /Biblia Warszawsko-Praska - przypis do Ps 13 w. 2/.

*/ (w. 10) "Jaki pożytek będzie z mojej krwi" - jest to metonimiczne określenie tragicznej śmierci /Septuaginta w tłumaczeniu O. Remigiusza Popowskiego SDB/.
- Uzupełnienie: 'metonimia' - figura stylistyczna polegająca na zastąpieniu jednej nazwy inną, związaną z poprzednią stosunkiem przyczyny do skutku, części do całości itp.
- "Jaki pożytek będzie z mojej krwi, z poddania mnie rozpadowi? Czy proch potrafi Cię wysławiać? Albo czy jest zdolny głosić Twą troskliwość?" - ST nie miał jasnego pojęcia życia pozagrobowego. Zmarli przebywają w podziemnym Szeolu, prowadząc życie cieniów. Minimalna ich żywotność powoduje rozluźnienie kontaktu z Panem (Ps 88,11-13; Ps 115,17; Iz 38,18n), który jednak sprawuje władzę także nad podziemiem (Ps 139,8; Am 9,2; Hi 26,6) /Biblia Tysiąclecia - przypis do Ps 6 w. 6/.

*/ (w. 12) "Taniec" - tańce, jako wyraz radości, były także wykonywane w czasie uroczystości religijnych (por. Wj 15,20; 2Sm 6,14; Ps 149,3) /Biblia Poznańska/.
- "Wór pokutny" - na znak żałoby i pokuty przywdziewano specjalne odzienie z szorstkiej tkaniny, tzw. wór pokutny /Biblia Poznańska/.

Komentarz O. Adama Szustaka OP i błogosławieństwo na koniec.



Niech chwalą Jego imię wśród tańców,
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
(Ps 149,3 - BT)